Cora van Vliet wie kende haar in Rotterdam niet. Met een wild zwaaiende paardenstaart en haar opvallende groene ogen danste ze in het begin van de jaren tachtig uitbundig en begeerlijk door de stad.

Let op Cora , was het toen ook al.

Het was in de tijd van Heavy… met de Teenage Jezus and the Jurks,… de top tijd van de Punk en de New Wave. De Rotterdamse ‘ik heb er schijt aan’ mentaliteit sloot goed aan bij die sfeer. Het hippiedom was hier eerder doodverklaard dan in andere Nederlandse steden. Volgens sommigen, en vooral natuurlijk volgens degenen die toen jong waren, gebeurde het tussen 1980 en 1983 allemaal pas echt in Rotterdam.

Cora was zo’n typische Rotterdamse Modernico, net afgestudeerd van de Rotterdamse Academie. Ze leek niet alleen stoer maar was het ook. Bevlogen door een nieuwe ‘heftige’ schilderkunst, een brutale vorm van nieuw expressionisme, de Nieuwe Wilden.
Een schilderkunst ook die heftige emotie en de persoonlijke ervaring tot thematiek koos.
Een stijl waarmee Cora zich van het begin af aan verwant voelde. Een vorm van expressionisme waaraan ze een zeer persoonlijk accent heeft geven en dat tot een uitgesproken en onmiskenbaar eigen oeuvre heeft geleid. Herkenbaar en karakteristiek.

In die jaren, begin 80, kwam ik haar voor het eerst tegen. Niet in Heavy, jammer genoeg of in de Tudor, maar om een poster te ontwerpen voor het toen net opgerichte Centrum Beeldende Kunst. Ze was een van de negen jonge kunstenaars die een opdracht kregen een affiche te maken, gericht op een specifieke vorm/techniek in de beeldende kunst.
Verena Nuding, haar hartsvriendin, deed de fotografie. Cora het schilderen.

Met grote letters schilderde ze dwars over haar ontwerp PAINTING IS ALL MINE.
PAINTING IS ALL MINE zo was dat toen en zo is het altijd gebleven.

Meer dan vierhonderd paintings werden het uiteindelijk. Schilderijen die deze maand op zes verschillende locaties in de stad te zien zijn en die samen een groots en indrukwekkend overzicht geven van ruim vijfentwintig jaar kunstenaarsschap van Cora van Vliet. In vijfentwintig jaar van leven en kunst, van vitaliteit, energie en geladenheid, van onmacht en drama schilderde ze haar eigen leven. Religie, seksualiteit, angst, onderdrukking, pijn, liefde, vriendschap, verlangen, romantiek en troost.Het is slechts een greep uit de veelheid van thema’s die in haar werk aan de orde komen, “Je hoeft je niet echt rot te zoeken om er achter te komen wat mijn schilderijen vertellen”, zegt ze in 1990.tegen Joost van den Hooff in een interview voor het Vrije Volk. “Ik wil, denk ik, in de eerste plaats iets over mij zelf vertellen”…“Schrijf je dat op? Maar dat is zo’n cliché, joh. Dat zeggen ze toch allemaal.” “Ach, ’t is gewoon zo: Ik ga naar mijn atelier omdat ik een schilderij wil maken, en dan komt er iets te voorschijn waarover ik me ook heel vaak verbaas. Zoals het er uit ziet, zo is het geworden, maar dat wist ik van te voren ook niet.
Het is een aanval. Het is soms net of je een stukje tijd overslaat…”
Einde citaat.

Cora is typisch zo’n kunstenaar waarvan het werk, van het begin af aan, werd bewonderd en gewaardeerd door andere kunstenaars. Een kunstenaar voor kunstenaars, zou je haar kunnen noemen. Zoals Hans Verweij, dat bijvoorbeeld ook is. Kunstenaars hebben dikwijls, meer dan kunsthistorici, een feilloos gevoel voor wat authentiek en echt is.

En echt was Cora.
Een absoluut gevoelsmens, intuïtief en compromisloos en met schilderkunstige kwaliteiten die puur en aangrijpend in haar werk tot uiting komen. Confronterend in haar werk en confronterend in haar zijn en kwetsbaar tegelijk. Voorzover deze twee hoedanigheden bij Cora te scheiden zijn, is het een aspect dat steeds weer naar voren komt in haar leven en kunstenaarsschap. Ik ben geen psycholoog en wil dat ook niet zijn.
Toch ontkom je er niet aan dat het werk van Cora, met zijn dikwijls heftige thematiek, je ook indringend confronteert met je eigen leven en bestaan. Zoals dat eigenlijk bij alle goede kunst gebeurt. Geen onnodig geësthetiseer. Het komt recht op je af.
Het is, veel en overweldigd wat ons wordt voorgeschoteld, maar herkenbaar en beleefbaar als je er de tijd en moeite voor neemt.

Hier bij “Kunst & Complex” is daar nu drie weekenden uitgebreid de gelegenheid voor.
Op 7 april, de dag dat Cora vorig jaar overleed, startte in “Kunstsuper”” de eerste expositie van een reeks die deze maand in Rotterdam te zien is. Gisteren opende de “Aanschouw” En tot het eind van de maand wordt haar werk geëxposeerd in “Rotown”, het “Centrum Beeldende Kunst” en hier bij “Buro Dijkstra”. Volgende week is er een talkshow o.l.v. Mieke van de Linde en de week erop, zondag de 29e, een veiling door Nico Haasbroek.

Zo dadelijk een optreden van Frederique Spigt.
Let op Cora, is de titel van de manifestatie die deze maand aan haar is gewijd. .Rotterdam, Let op Cora! . Prominent en uitgebreid is ze in de stad te zien.
Zoals ze dat jaren was kleurrijk en opvallend. Een persoonlijkheid, een kunstenaar.
Dat beeld zal ook na deze maand niet veranderen.

Het laatste woord is aan Cora.
“Het is net of je een stukje tijd overslaat…..”
.

.